melanchonietes

By laraschrijft

27/03/2008

Category: Uncategorized

4 Comments »

en dan is het plots gedaan

en zit ge op de grond, tussen de herinneringen met uw oogskes vol traantjes,
terwijl ge had beloofd uw kamer op te ruimen, omdat Lies en joas komen slapen en het leven ook gewoon doorgaat.

De enige bezittingen die ge de laatste drie maanden had, liggen rondom u op de grond en ge linkt ze allemaal wel aan ‘iets’ dat ‘er’mee te maken heeft.

Shorten, speciaal ingepakt met het oog op Singapore en een onbekend Aziatisch land.

Tshirts, waarvan ge u zorgen maakte dat die veel te open zouden zijn voor China, of die een rat bevatten, waarvan ge niet zeker waart of dat wel ‘done’ zou zijn.

Eetstokskes die ge van Rianne had gekregen, zodat ge al kon oefenen, en die alweer meteen worden gelinkt aan die zak vol met nog onopengemaakte cadeautjes. Elke week ééntje, tot het juli was en ge terug zoudt zijn.

Kindershmink, die ge geen enkele keer voor outreach-kinderen hebt gebruikt, zoals gepland. Die u doet denken aan de avond dat ge uw koffers moest pakken in Utrecht om naar huis te gaan. En ge vrolijk met de verf in uw hand naar de jongen liep, waarbij ge logeerde, en die als enige niet aan’t vergaderen was over dagen waar ge niet meer bij ging zijn.

Een boekje, waar ge dan dolenthousiast over waart, met fragmenten uit de Bijbel in 6 verschillende talen. Die ge zéker weten nog wel ooit aan iemand gaat geven.

Sweettarts die uw Amerikaanse kamergenote toegestuurd had gekregen, maar aan u had gegeven. Met één vies kleurtje, maar niemand mag weten welk het is.

en ge vraagt u af, terwijl ge de computer opzet, waar ge uw bankkaartlezer hebt gelaten, omdat het dringend tijd is uw Belgische Sim-kaart eens te gaan herladen.

En het oog van uw Britse kompaan springt op het scherm, die ge een maand geleden als achtergrond had gezet, omdat ge dat vier maanden later alweer vergeten zoudt zijn en ge dan heel hard lachend ging moeten denken aan het meegeven van een paar spullen, inclusief uw laptop, die niet handig zouden zijn voor op outreach en azie.

En ge vraagt u af of ge u wel wilt aanmelden op msn, omdat ge dan met mensen geconfronteerd wordt, die allemaal willen weten waarom ge weer terug zijt en ge kunt het eigenlijk niet goed uitleggen, want oppervlakkig blijven leidt tot overdreven conclusies, maar ge hebt weinig zin om diep te gaan, want ze zouden het toch niet allemaal begrijpen en plezant is het ook niet.

En als de telefoon rinkelt, wilt ge niet oppakken, omdat ge schrik hebt dat één of andere kennis van uw ouders opbelt, die dan ookal vragen zou beginnen te stellen.

En dan hoort ge de voordeur opengaan en iemand die aan de trap luidkeels “tante Jaja, waar ben jij”, roept. (’t is tante Lara tegenwoordig, maar het klinkt zo leuk)
en dan denkt ge weer aan uw belofte uw kamer op te ruimen, omdat die vannacht ingepalmd wordt en dan voelt ge u slecht, omdat ge geen zin hebt in de confrontatie beneden. Want ge wilt niet toegeven dat ge eigenlijk nog niks hebt gedaan, naast in de zetel voor de tv liggen en wat in de rommel zitten. En ge weet al dat ze dan teleurgesteld/kwaad gaan zijn.

En dan…
dan schrijft ge een blogpost (en wordt ge gek van uw eigen toetsenbord, terwijl ge u zolang op qwerty hebt zitten ergeren) maar die wilt ge dan niet posten, omdat ge het eigenlijk belachelijk vindt van uzelf en ge weet dat veel mensen die gaan lezen…
En wat zouden ze wel niet denken?

Dit gaat voor veel mensen het eerste zijn dat ze horen van mijn terugkomst, waarvoor mijn excuses.
Ik ben echt heel blij dat ik op dts ben gegaan, heb er helemaal geen spijt van en kijk er positief naar terug. Ik ben absoluut niet boos, op niemand, nu ik er weg ben.

Ik ga nu het walgelijkste, meest cliché zinnetje -in deze context- schrijven dat ik ooit heb geschreven;
dankuwel iedereen voor alles. Ik vond het tof, ik vond het echt tof.

Heb jij ze wel eens zien viegen?

Advertenties

4 Responses to “melanchonietes”

  1. clichés hé
    zijn eigenlijk soms best oké

  2. (ik zoek ff naar het juiste woord… je schrijft mooi :))

  3. Als het een troost kan zijn, je bent nog altijd de meest christelijke christen die ík ken 🙂

  4. Lieve Lara,

    Je bent één van de meest moedige mensen die ik ken. Een echte vechter! … en idd ook de beste schrijver!! Er is maar één woord voor jou wHHHoouw (dit moet dan met een brul achter in de keel)

    Wil je onze nieuwsbrief schrijven? hihi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: