‘Cadeautje van God’

By laraschrijft

15/03/2008

Category: Uncategorized

5 Comments »

Ik had me toch een dik, vet gat in een van mijn tanden en ging dus naar de tandarts… Die had aan de telefoon reeds gezegd dat ik toch 200 euro moest meenemen, omdat het wel zoiets zou gaan kosten..
(Daar verschrok ik echt helemaal van, dat het in NL zo duur is tegenover BE! )

Anderhalve maand geleden was ik ookal naar een tandarts geweest, maar dat was voor mijn wijsheidstanden die druk uitoefenden enzoverder. Die tandarts zag, toen hij slechts een eerste blik in mijn mond had geworpen, al meteen dat dat gaatje er onmiskenbaar was. 
Ik had er toen nog helemaal geen last van en aangezien dat helemaal niet de reden was dat ik daar was, heb ik me er verder niet druk om gemaakt.
Hij had ook een foto gemaakt, wat me in totaal 70euro had gekost… behoorlijk sommetje als je zonder centjes zit, he!

Vandaag zei  tandarts II echter -terwijl het gat ietsje groter een kubieke mm groot was, gigantisch maw- dat ie niet kon zien wat er mis was en er een foto moest worden gemaakt.

Ik vond dat heeeeeelemaal niks, omdat ik dat pas al had laten doen en het gat toén al zo overduidelijk was geweest, het belachelijk duur is, me onnuttig leek enzoverder.
Hij hield voet bij stuk en verplichtte me op een of ander scherp plaatje te bijten, om een foto te maken.
Dat plaatje was veel te groot en zat ergens verkeerd te doen. Ik moest mijn mond dichtdoen, wat echt pijn deed, maar dat negeerde hij een beetje en toen ik mijn hand naar mijn mond deed, duwde hij mijn hand weg, waardoor hij keihard aan mijn vinger trok om die weg te doen.
Ik werd natuurlijk razend, het deed me serieus pijn en dat erkende hij helemaal niet…en hij was tegelijkertijd aant zeggen dat ik daarna nog zo’n grote/volledige -je weet wel, met zo’n piepend machine dat ronddraait terwijl je op een plastic dingetje bijt- foto moest maken!
Ik zei in een spraakwaterval heel kwaad dat ik daar allemaal geen geld voor had en het niet nodig was, dat hij mij echt pijn had gedaan en dat zijn recht helemaal niet was enzoverder… (heel erg belachelijk naderhand bekeken, ik schaam me er nu wel voor)
en het allerraarste… ik kreeg een hyperventilatieaanval (of hoe zo’n ding ook genoemd mag worden).

Dat had ik echt nog nooooit gehad, ik voelde (en voel eigenlijk) me echt belachelijk en daardoor werd het nog erger. Was echt heel bizar en totaal nieuw voor mij. Heb echt een paar minuten op de bank naar adem zitten happen en op ritme moeten ademen enzo, echt raaaaarrrrr. (Vind het stom om dit op te schrijven, is niet echt het beeld dat ik van mezelf wil ophangen, maarja)

Toennnn ging ie dan mijn tanden fixen. Hij heeft echt een superuitgebreide behandeling gedaan, het gat heel grondig gedicht (met een noodvulling. Blijkbaar is het vullen van tanden met zilveren spul sinds 20j illegaal en duurt de nieuwe behandeling behoorlijk lang, te lang voor mijn gereserveerde tijd…Ik heb nog een stelletje zilveren tanden, geen idee waar die dan nog vandaag mochten komen 😉 )
En hij heeft zelfs een stukje van een andere tand afgevijld, zodat er meer plaats is voor mijn wijsheidstand enz.

Omdat dit een noodvulling is, moet ik naderhand nog een andere behandeling doorstaan. Judith -die meewas- begon hierop uit te leggen dat we naar Singapore gingen en dat niet al te snel waar te maken was…Toen alles -zonder verdere verwikkelingen-achter de rug was, vroeg ik hoeveel ik moest betalen.
Zegt die gek al lachend: “niks zeker hé, als je geen geld hebt, kun je niks geven!”
“ja maar ik heb op zich wel geld hoor, ik kan het wel betalen”
“ja maar het geld dat je hebt, moet naar singapore he” (hij wist niet eens wat ik daar ging doen, voor’t zelfde geld ging ik daar op een stomme vakantie)

Hij wou het me gewoonweg niét aanrekenen! Dat maakt hem een gederfd loon van 200euro voor veel..en ondankbaar…werk, waar hij echt 100% recht op had! Hij heeft mij dus niks willen aanrekenen! Terwijl ik hem zo kinderachtig en onrechtvaardig heb behandeld!

Want het gat zag ie natuurlijk wél zitten, hij wist gewoon niet hoe diep het zat en daar was nu eenmaal een foto voor nodig…
En die vinger was echt een puur reflex, waar ik heel hard van was verschrokken… in combinatie met slechte nachtrust (door tandpijn) wat alles een stukje harder maakt enzoverder…

 Judith noemde het een cadeautje van God, wat ik wel mooi genoeg vond om als titel te gebruiken 🙂

Advertenties

5 Responses to “‘Cadeautje van God’”

  1. Je hebt ‘m toch geknuffeld hé?

  2. Waauw, wat ’n schat

  3. Wat een lieve man. Hij had vast een schrik gepakt van uw ontstuimige spraakwaterval, en besloot dan maar van zijn loon af te zien om verdere advocaatskosten te vermijden… En, hoe hebt ge hem bedankt??

  4. Daar ben ik ook wel nieuwsgierig naar. Excuses aangeboden?

  5. ik was vooral verbouwereerd, ik zou mezelf als betweterig/koppig/kleinzerig wicht zekers niks gegeven hebben.

    Ik heb hem niet geknuffeld, nee. En mijn excuses… het ging echt heel snel, dus ik weet niet zeker of ik er een officieel theatraal moment van heb gemaakt, maar ik heb het wel gezegd ja.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: