Mano en ik lachen. Ik ben blij dat ik, net voor ik instapte, een blik op Ramis nummerplaat heb geworpen: wit met groene letters.
Rami maakt een grap. Hij mag niet naar Jeruzalem, hij is een Palestijn!

 We komen net terug van een afspraak met Ramis vriendin, een student-architecte aan de universiteit van Bethlehem. Jeruzalem ligt ongeveer 7km verderop, aan de andere kant van de muur.

Hoewel hij vroeger constant heen-en-weer pendelde naar Jeruzalem, is hij er nu al enkele jaren niet meer geweest. Rami, 22 jaar, wordt beschouwd als staatsgevaarlijk, net zoals alle Palestijnen. Hij mag niet meer uit de muur.

 Er zijn enkele uitzonderingen: zij mogen onder strikte reglementering op vastgelegde momenten naar de andere kant van de muur. Maar dit is niet voor iedereen weggelegd: “50% van de mannen hier verloor hun  job door de komst van de muur in 2003″, vertelt Natalie, “voor de mensen hier voelt het aan als een kooi. Ze werden plots beroofd van hun vrijheid om te gaan waar ze altijd gingen en kregen een lapje grond om hun eigen ding op te doen.”
“En zelfs hier worden we niet serieus genomen!”, Peter wijst naar een heuvel in het midden van de stad, volgebouwd met hypermoderne witte huizen, badend in het zonlicht.(*) “Ze hebben onze heuvel gestolen. Dat was deel van Beit Sahour! Plots begonnen ze daar huizen te bouwen. Illegaal, want het is Palestijns grondgebied. Nu mogen Palestijnen niet meer op de heuvel, het is streng bewaakt. Het is een muur binnen de muur.”
“Stel nu”, begin ik, “ik ben een Palestijn en heb dringend medische hulp nodig, die ze me in Palestina niet kunnen bieden. Mag ik uit de muur?”
Natalie schudt haar hoofd: “Je wil niet weten hoeveel mensen al zijn gestorven door gebrek aan middelen.”

 ’t Is vreemd om hier te zijn. Vreemd om de muur te zien die zorgt dat geen Palestijn Palestina kan verlaten. Vreemd om te zien hoe respectabele, oude Palestijnen allerlei (vernederende) formaliteiten moeten ondergaan aan het checkpoint… terwijl men voor mij een speciaal deurtje opendoet , zonder maar een blik te werpen op mijn paspoort of visum.

 En op een of andere manier hebben wij, christenen, de neiging om ergens een boon te hebben voor de joden… Maar weet ge wat? Ik geloof dat wij geroepen zijn om een hart te hebben voor mensen.  

(*) zie foto

De afgelopen dagen heb ik een beetje de toerist uitgehangen in Jeruzalem. ‘t Is fascinerend om links te leggen tussen plaatsen die ge tegenkomt en dingen die lang geleden gebeurd zijn…en die nog staan te gebeuren! De gouden poort, de klaagmuur, de olijfberg, de graven, smalle gangetjes, de verschillende wijken en religies,… jup! 
Met Tae Ho, een Zuid-Koreaan die 2 dagen mee op sjok is gegaan, bezochten we En Gedi. We deden een trekkerspad door de woestijn (waar David moest vluchten voor Saul en lees gelijk Hooglied eens) De waterstroom die daar door het dal slingert, zorgt voor prachtige taferelen! In 40oC een duik nemen in dat frisse water, errug aangenaam zou ik zo zeggen! Ook brachten we een blitsbezoekje aan de Dode Zee daar.

Deze namiddag (na afscheid te hebben genomen van Maarten en andere mensen die ik heb leren kennen) nam ik een bus naar Bethlehem, Palestina. In mijn lange kleren, met mijn zware rugzak en altijd wel in’t gezelschap van iemand die me wat wilde aansmeren. De ontvangst hier was warm, het eten was lekker en nu zit ik hier buiten met een panoramisch zicht op de hele stad, a-dem-be-nemend!

Een Duitse hostelgaste heeft me uitgenodigd om dit weekend mee te gaan naar één of andere vredestraining van 2 dagen. Ik ben benieuwd wat ik daar allemaal zal te horen krijgen, maar ik ga er zeker van uit dat het nuttig zal zijn…

Dussuh… ge hoort nog wel wat van mij!

Sommigen, de goede christenen, zijn bvb 90% goed en 10% slecht (Tja, dat is de schuld van ‘het vlees’).
Dan heb je mensen die ongeveer 50% goed en 50% slecht zijn. Een brave heiden of een minder ver geëvolueerde christen die seks voor het huwelijk heeft…
En zo zijn er ook wiens slechtheidspercentage lichtelijk of zelfs serieus veel hoger is dan hun goedheidspercentage, zoals homo’s of moslims of dieven of zo-van-die-meisjes-die-constant-een-nieuw-lief-hebben.
Dit geeft ons het volste recht om op anderen neer te kijken, anderen die slechter of zondiger zijn dan wij.

Maar als het toch zo is, als een mens goed, slecht of een welverdeelde combinatie van de twee kon zijn, dan had Jezus helemaal niet aan het kruis hoeven te sterven. Of misschien had hij wel moeten sterven, maar was het voor een slechter mens dan 30% meer nodig dan het voor ons was. Hij had iets meer genade nodig had om zijn hoger zondigheidspercentage te compenseren.

Het hele punt is net dat wij allemaal 100% slecht zijn en genade nodig hebben. Er zijn geen gradaties voor God! En welk recht heeft een slecht mens eigenlijk om een ander slecht(er) te noemen?

Er is, gelukkig, nog hoop. In die 100% slechtheid, zijn we tegelijkertijd ook 100% heilig. (want Jezus is nu éénmaal gestorven en opgestaan en wij hadden dat even hard nodig als Marc Dutroux)

De weegschaal, en onze nederigheid, moet dus in balans zijn. Niet een balans van 50% goed en 50% slecht, maar ééntje van 100% goed en tegelijkertijd ook 100% slecht, en aan die procenten valt niets aan te passen.

Als we dat ten volle beseffen… gaat dat onze kijk volledig veranderen. Geen fel verhitte discussies meer over homo’s, maar praten vanuit liefde en begrip. In nederigheid toegeven dat we zelf slecht zijn, maar dat Iemand om één of andere onbegrijpelijke reden nog stééds genoeg van ons hield om onze zonden op Zich te nemen… Dat we goed (heilig zelfs!) zijn en dat helemaal niks met onze eigen inspanningen te maken heeft, maar met Zijn liefde voor ons.

Ik vraag me af waar de stroom van prostituees, zwervers en vissers blijft in onze Kerk.

Ik zeg dan dat ik het eigenlijk niet weet en ik geen nieuw thema kan bedenken waar die blog dan over zou gaan.

Maar misschien moet ik het risico gewoon nemen…
en als het tegenvalt, schrijf ik een zeer zielige post over falen. Zo heb ik meteen weer een onderwerp. Ofzoiets

Maar nu ga ik werken. Want ik werk tegenwoordig.

en zit ge op de grond, tussen de herinneringen met uw oogskes vol traantjes,
terwijl ge had beloofd uw kamer op te ruimen, omdat Lies en joas komen slapen en het leven ook gewoon doorgaat.

De enige bezittingen die ge de laatste drie maanden had, liggen rondom u op de grond en ge linkt ze allemaal wel aan ‘iets’ dat ‘er’mee te maken heeft.

Shorten, speciaal ingepakt met het oog op Singapore en een onbekend Aziatisch land.

Tshirts, waarvan ge u zorgen maakte dat die veel te open zouden zijn voor China, of die een rat bevatten, waarvan ge niet zeker waart of dat wel ‘done’ zou zijn.

Eetstokskes die ge van Rianne had gekregen, zodat ge al kon oefenen, en die alweer meteen worden gelinkt aan die zak vol met nog onopengemaakte cadeautjes. Elke week ééntje, tot het juli was en ge terug zoudt zijn.

Kindershmink, die ge geen enkele keer voor outreach-kinderen hebt gebruikt, zoals gepland. Die u doet denken aan de avond dat ge uw koffers moest pakken in Utrecht om naar huis te gaan. En ge vrolijk met de verf in uw hand naar de jongen liep, waarbij ge logeerde, en die als enige niet aan’t vergaderen was over dagen waar ge niet meer bij ging zijn.

Een boekje, waar ge dan dolenthousiast over waart, met fragmenten uit de Bijbel in 6 verschillende talen. Die ge zéker weten nog wel ooit aan iemand gaat geven.

Sweettarts die uw Amerikaanse kamergenote toegestuurd had gekregen, maar aan u had gegeven. Met één vies kleurtje, maar niemand mag weten welk het is.

en ge vraagt u af, terwijl ge de computer opzet, waar ge uw bankkaartlezer hebt gelaten, omdat het dringend tijd is uw Belgische Sim-kaart eens te gaan herladen.

En het oog van uw Britse kompaan springt op het scherm, die ge een maand geleden als achtergrond had gezet, omdat ge dat vier maanden later alweer vergeten zoudt zijn en ge dan heel hard lachend ging moeten denken aan het meegeven van een paar spullen, inclusief uw laptop, die niet handig zouden zijn voor op outreach en azie.

En ge vraagt u af of ge u wel wilt aanmelden op msn, omdat ge dan met mensen geconfronteerd wordt, die allemaal willen weten waarom ge weer terug zijt en ge kunt het eigenlijk niet goed uitleggen, want oppervlakkig blijven leidt tot overdreven conclusies, maar ge hebt weinig zin om diep te gaan, want ze zouden het toch niet allemaal begrijpen en plezant is het ook niet.

En als de telefoon rinkelt, wilt ge niet oppakken, omdat ge schrik hebt dat één of andere kennis van uw ouders opbelt, die dan ookal vragen zou beginnen te stellen.

En dan hoort ge de voordeur opengaan en iemand die aan de trap luidkeels “tante Jaja, waar ben jij”, roept. (‘t is tante Lara tegenwoordig, maar het klinkt zo leuk)
en dan denkt ge weer aan uw belofte uw kamer op te ruimen, omdat die vannacht ingepalmd wordt en dan voelt ge u slecht, omdat ge geen zin hebt in de confrontatie beneden. Want ge wilt niet toegeven dat ge eigenlijk nog niks hebt gedaan, naast in de zetel voor de tv liggen en wat in de rommel zitten. En ge weet al dat ze dan teleurgesteld/kwaad gaan zijn.

En dan…
dan schrijft ge een blogpost (en wordt ge gek van uw eigen toetsenbord, terwijl ge u zolang op qwerty hebt zitten ergeren) maar die wilt ge dan niet posten, omdat ge het eigenlijk belachelijk vindt van uzelf en ge weet dat veel mensen die gaan lezen…
En wat zouden ze wel niet denken?

Dit gaat voor veel mensen het eerste zijn dat ze horen van mijn terugkomst, waarvoor mijn excuses.
Ik ben echt heel blij dat ik op dts ben gegaan, heb er helemaal geen spijt van en kijk er positief naar terug. Ik ben absoluut niet boos, op niemand, nu ik er weg ben.

Ik ga nu het walgelijkste, meest cliché zinnetje -in deze context- schrijven dat ik ooit heb geschreven;
dankuwel iedereen voor alles. Ik vond het tof, ik vond het echt tof.

Heb jij ze wel eens zien viegen?

 ’s Dinsdags kwamen we aan in Emmeloord, waar we ons eigen (gigantisch) huis slechts een halfuurtje konden inwijden, omdat we al meteen aan de slag moesten!
Hop, het busje in en naar Jorien Terluins huis. Jorien Terluin is een dynamische jonge moeder die zich bezighoudt met stichting Gave. Dat is een stichting die zich bezighoudt met vluchtelingen. Zij is actief in het asielzoekerscentrum(azc) te Luttelgeest, waar ze -voornamelijk- met jongeren werkt.

Ze verwelkomde ons met soep, boterhammen (en daarop heb ik voor het eerst die anijshagel kunnen proeven van De Ruyter. Als kind keek ik altijd gefascineerd naar de tekeningetjes van speciaal boterhambeleg dat ze hebben, en die wou ik altijd eens proeven…ware het niet dat we die in Belgie niet hebben) en uitleg over het azc. Hoe rekening houden met culturen, wat zijn gevoelige onderwerpen voor vluchtelingen,…
Ze had op de salontafel enkele uitnodigingen liggen voor een tienerkamp voor asielzoekers. Dat leek me echt interessant, dus stak ik er eentje in mijn tas…

Dan gingen we het maar in de praktijk brengen door huisje aan huisje aan te kloppen… Bij menigeen huisje werden we binnen gevraagd en volgestopt met eten. Ookal spraken de inwoners nog geen Nederlands (dit is slechts bij 1gezin voorgevallen eigenlijk, de rest sprak het heel vloeiend)
Zo heb ik bijvoorbeeld heel erg veel over de Armeense cultuur geleerd en hoe Rusland hele goeie dingen heeft gedaan voor dat land.
Het laatste huisje dat we aandeden, was het huisje van Laura, een Roemeense vrouw. Ze was heel christelijk en heeft ons eigenlijk meer bemoedigd dan wij haar! Het was zo’n sterke vrouw, het verbaasde me echt.
Ze vertelde dat ze vroeger echt een heel sterk persoon was, maar het toen heel erg moeilijk was, als vluchteling en asielzoekster. Maar dat ze wel dankbaar was en er beter uit was gekomen, dat ze nu -zoals de bijbel zegt- kan lachen met de lachenden en huilen met de huilenden. Dat ze nu weet wat mensen meemaken en ze God daar dankbaar voor is… WAAAAAAAAAAT?!?!?
Toen ik toevallig aan die folder in mijn tasje dacht, zei ik terloops iets over dat kamp voor vluchtelingen. Ze werd heel erg stil en zei dat ze daar al heel lang voor aan het bidden was en wij echt door God waren gestuurd…Amai mijne frits!

De dag erna was het vrouwenochtend voor asielzoeksters. Jorien heeft dat heel goed geleid, het was ongelofelijk om te zien hoe Moslimvrouwen daar opwekkingsliedjes aan’t zingen waren! Die zongen over Jezus!
Toen de vraag werd gesteld;”wat zegt de naam Jezus je”, naar aanleiding van Pasen, zei één van de vrouwen dat ze de film had gezien, maar er helemaal niets van begreep. Maar dat haar dochter gisteren thuis was gekomen van school en haar het hele paasverhaal had uitgelegd. Ze wou de film heel graag opnieuw zien met Jorien, zodat die kon uitleggen… En dat lieten de meeste vrouwen zich geen twee keer zeggen… Zij wouden ook graag mee!
Laura was ook daar, zo een ongelofelijke vrouw is dat toch, ze verbaast me iedere keer weer!

In de namiddag hadden we een kinderfeestje georganiseerd. Hiervoor hadden we een sportzaal ter beschikking. We begonnen met een liedje (ben je groot of ben je klein) en een verhaaltje, daarna was er vrij spel (reis rond de wereld), voetbal of knutselen. Een heel duf feestje in Vlaamse en Nederlandse termen dus. Geen kind dat daarover nadenkt!
Maar die kinderen gingen echt helemaal wild! Een van de meisjes vroeg verbaasd: “waarom DOEN jullie dit eigenlijk, ik snap het niet?”
              …en dan besef je ineens dat niemand echt iet sdoet voor die kinderen. Dat een belachelijk ‘saai’ feestje al zo speciaal is voor hun! Wauw.

Als je die kinderen trouwens vroeg waar ze vandaan kwamen, zeiden ze standaard;”van luttelgeest”
“en je ouders”
“die komen van Afghanistan.”

Stuur zo’n kind maar eens terug… kent niets van zijn eigen cultuur, zijn eigen taal niet, heeft alle vriendjes hier…jawadde

Anderhalve maand geleden was ik ookal naar een tandarts geweest, maar dat was voor mijn wijsheidstanden die druk uitoefenden enzoverder. Die tandarts zag, toen hij slechts een eerste blik in mijn mond had geworpen, al meteen dat dat gaatje er onmiskenbaar was. 
Ik had er toen nog helemaal geen last van en aangezien dat helemaal niet de reden was dat ik daar was, heb ik me er verder niet druk om gemaakt.
Hij had ook een foto gemaakt, wat me in totaal 70euro had gekost… behoorlijk sommetje als je zonder centjes zit, he!

Vandaag zei  tandarts II echter -terwijl het gat ietsje groter een kubieke mm groot was, gigantisch maw- dat ie niet kon zien wat er mis was en er een foto moest worden gemaakt.

Ik vond dat heeeeeelemaal niks, omdat ik dat pas al had laten doen en het gat toén al zo overduidelijk was geweest, het belachelijk duur is, me onnuttig leek enzoverder.
Hij hield voet bij stuk en verplichtte me op een of ander scherp plaatje te bijten, om een foto te maken.
Dat plaatje was veel te groot en zat ergens verkeerd te doen. Ik moest mijn mond dichtdoen, wat echt pijn deed, maar dat negeerde hij een beetje en toen ik mijn hand naar mijn mond deed, duwde hij mijn hand weg, waardoor hij keihard aan mijn vinger trok om die weg te doen.
Ik werd natuurlijk razend, het deed me serieus pijn en dat erkende hij helemaal niet…en hij was tegelijkertijd aant zeggen dat ik daarna nog zo’n grote/volledige -je weet wel, met zo’n piepend machine dat ronddraait terwijl je op een plastic dingetje bijt- foto moest maken!
Ik zei in een spraakwaterval heel kwaad dat ik daar allemaal geen geld voor had en het niet nodig was, dat hij mij echt pijn had gedaan en dat zijn recht helemaal niet was enzoverder… (heel erg belachelijk naderhand bekeken, ik schaam me er nu wel voor)
en het allerraarste… ik kreeg een hyperventilatieaanval (of hoe zo’n ding ook genoemd mag worden).

Dat had ik echt nog nooooit gehad, ik voelde (en voel eigenlijk) me echt belachelijk en daardoor werd het nog erger. Was echt heel bizar en totaal nieuw voor mij. Heb echt een paar minuten op de bank naar adem zitten happen en op ritme moeten ademen enzo, echt raaaaarrrrr. (Vind het stom om dit op te schrijven, is niet echt het beeld dat ik van mezelf wil ophangen, maarja)

Toennnn ging ie dan mijn tanden fixen. Hij heeft echt een superuitgebreide behandeling gedaan, het gat heel grondig gedicht (met een noodvulling. Blijkbaar is het vullen van tanden met zilveren spul sinds 20j illegaal en duurt de nieuwe behandeling behoorlijk lang, te lang voor mijn gereserveerde tijd…Ik heb nog een stelletje zilveren tanden, geen idee waar die dan nog vandaag mochten komen )
En hij heeft zelfs een stukje van een andere tand afgevijld, zodat er meer plaats is voor mijn wijsheidstand enz.

Omdat dit een noodvulling is, moet ik naderhand nog een andere behandeling doorstaan. Judith -die meewas- begon hierop uit te leggen dat we naar Singapore gingen en dat niet al te snel waar te maken was…Toen alles -zonder verdere verwikkelingen-achter de rug was, vroeg ik hoeveel ik moest betalen.
Zegt die gek al lachend: “niks zeker hé, als je geen geld hebt, kun je niks geven!”
“ja maar ik heb op zich wel geld hoor, ik kan het wel betalen”
“ja maar het geld dat je hebt, moet naar singapore he” (hij wist niet eens wat ik daar ging doen, voor’t zelfde geld ging ik daar op een stomme vakantie)

Hij wou het me gewoonweg niét aanrekenen! Dat maakt hem een gederfd loon van 200euro voor veel..en ondankbaar…werk, waar hij echt 100% recht op had! Hij heeft mij dus niks willen aanrekenen! Terwijl ik hem zo kinderachtig en onrechtvaardig heb behandeld!

Want het gat zag ie natuurlijk wél zitten, hij wist gewoon niet hoe diep het zat en daar was nu eenmaal een foto voor nodig…
En die vinger was echt een puur reflex, waar ik heel hard van was verschrokken… in combinatie met slechte nachtrust (door tandpijn) wat alles een stukje harder maakt enzoverder…

 Judith noemde het een cadeautje van God, wat ik wel mooi genoeg vond om als titel te gebruiken